مجمع الجزایر هاوائى متشکل از نوارى از تپه هاى دریائى، به طول ۳،۳۰۰ کیلومتر است که در وسط اقیانوس آرام حلالى را تشکیل داده است. این شبهه جزایر از جزیره هاوائى در شرق شروع شده و با نقطه اى که از اقیانوس سر برآورده است و کیور آتل Kure Atoll ( نقشه ١۶ ۲١ کیلو بایت) و تقریبا در خط زمانى بین المللى واقع شده، به پایان میرسد. فقط ۶۵۰ کیلو متر شرقى این ایالت از جزایرى با وسعت هاى متفاوت تشکیل شده است؛ به همان گونه، تنوع جمعیت نیز در تمام این جزایر متفاوت است. این قسمتى است که معمولا به عنوان خود "هاوائى" شناخته میشود. هشت جزیره اصلى هاوائى اواهو Oahu، ماوى Maui، کاوائى Kauai، لاناى Lanai، مولوکاى Molokai، نییهاو Niihau و کاهولاوى Kahoolawe – که ۹۹ درصد از زمینهاى ایالت و تمام جمعیت بجز تعداد کمى را در خود جاى داده – میباشند. جزیره هاوائى با وسعت ۸،١۵۰ کیلومتر مربع تقریبا دو سوم تمام وسعت ایالت را دارا بوده و معمولا به سادگى به نام "جزیره بزرگ" خوانده میشود. کاهولاوى که ١۲۵ کیلومتر مربع وسعت داشته و غیر مسکونى است، کوچکترین در این هشت جزیره محسوب میشود.

 زکات علم در نشر اآن است. امام علی(ع)

 


فصل هفدهم - هاوائی

مجمع الجزایر هاوائى متشکل از نوارى از تپه هاى دریائى، به طول ۳،۳۰۰ کیلومتر است که در وسط اقیانوس آرام حلالى را تشکیل داده است. این شبهه جزایر از جزیره هاوائى در شرق شروع شده و با نقطه اى که از اقیانوس سر برآورده است و کیور آتل Kure Atoll ( نقشه ١۶ ۲١ کیلو بایت) و تقریبا در خط زمانى بین المللى واقع شده، به پایان میرسد. فقط ۶۵۰ کیلو متر شرقى این ایالت از جزایرى با وسعت هاى متفاوت تشکیل شده است؛ به همان گونه، تنوع جمعیت نیز در تمام این جزایر متفاوت است. این قسمتى است که معمولا به عنوان خود "هاوائى" شناخته میشود.

هشت جزیره اصلى هاوائى اواهو Oahu، ماوى Maui، کاوائى Kauai، لاناى Lanai، مولوکاى Molokai، نییهاو Niihau و کاهولاوى Kahoolawe – که ۹۹ درصد از زمینهاى ایالت و تمام جمعیت بجز تعداد کمى را در خود جاى داده – میباشند. جزیره هاوائى با وسعت ۸،١۵۰ کیلومتر مربع تقریبا دو سوم تمام وسعت ایالت را دارا بوده و معمولا به سادگى به نام "جزیره بزرگ" خوانده میشود. کاهولاوى که ١۲۵ کیلومتر مربع وسعت داشته و غیر مسکونى است، کوچکترین در این هشت جزیره محسوب میشود.

محل و موقعیت جغرافیائى

هاوائى تقریبا در قلب اقیانوس آرام واقع شده است. پایتخت آن هونولولو، ۳،۸۵۰ کیلومترى غرب سان فرانسیسکو در کالیفرنیا و ۶،۵٠۰ کیلومترى غرب توکیو در ژاپن و در حدود ۷،۳۰۰ کیلومترى شمال شرقى سواحل استرالیا واقع شده است. چنین محلى را میتوان بسیار دور افتاده تصور کرد و این موضوع تا چند قبل پیش احتمالا صحت داشت. ولى همانطور که کشورهاى حوضه اقیانوس آرام شروع به ارتباط بیشتر و استفاده از منابع دریائى نمودند، این جزایر به یک محل مهم ارتباطى تبدیل شدند.

زنجیره هاوائى را میتوان قسمت قابل رویت کوه هاى آتشفشان غول آسا نامید. سطح اقیانوس در این منطقه در حدود ۴،۰۰۰ تا ۵،۰۰۰ عمق دارد، از این جهت براى اینکه یک آتشفشان از آب سر برآورد کوهى به ارتفاع حداقل۵ کیلومتر لازم است.

نوع فعالیتهاى آتشفشانى که این جزایر را بوجود آورده است و تا زمان حال ادامه دارد، در اکثر موارد از نوع انفجارى که مواد بزرگى را به فواصل زیاد پرتاب میکند، نبوده است. کوه هاى مخروطى شکل که در اثر آتشفشانهاى انفجارى بوجود مى آیند در این جزایر یافت میشوند. دایمند هد Diamond Head که نقطه معروف هونولولو است، ۲۴۰ متر بوده و بزرگترین آنها محسوب میشود. اگر چه بیشترین آنها در اثر انبار شدن تدریجى مواد آتشفشانى، به این صورت که یک لایه بر روى لایه دیگر قرار میگیرد، تشکیل شده اند. کوه هاى آتشفشانى که به این صورت بوجود مى آیند، معمولا گنبدى شکل میباشند و خصوصیت اصلى آنها این است که به جاى پرتگاه هاى شیب دار، به صورت سراشیبهاى ناموزون میباشند.

تعدادى از آتشفشانهاى جزیره بزرگ هنوز فعال هستند. بطور متوسط هر چهار سال یک بار، مائونا لوآ Manua Loa از خود مواد مذاب به خارج میریزد و فعالیتهاى آتشفشانى در هیلو Hilo که بزرگترین شهر جزیره است، یک خطر دائمى به شمار مى آیند. در سال ١۹۵۰ طغیان این آتشفشان در حدود ١۰۰ کیلومتر مربع را در بر گرفت. کیلوآ Kiluea آتشفشان دیگر، معمولا فعال است ولى مواد مذاب آتشفشانى تقریبا یک بار در هر هفت سال از آن جارى میشود. در سال ١۹۶۰، جارى شدن مواد مذاب از کیلوآ ١۰ کیلومتر مربع را پوشاند و ۲۶۰ هکتار به وسعت این جزیره افزود.

هاوائى سرزمینى است با سراشیبى هاى ناهموار و تفاوت زیاد در نقاط مختلف از نظر ارتفاع. این خصوصیات نتیجه فرسایش سطوح آتشفشانى بوسیله حرکت آب دریاست. در قسمت هائى از این جزیره، امواج دریا پرتگاه هائى با زاویه سراشیبى منحصر به فرد بوجود آورده است. این پرتگاه ها، با ارتفاع ١،١۵۰ متر از سطح دریا، در شمال شرقى مولوکاى واقع شده و از مرتفع ترین پرتگاه ها در جهان بشمار مى آیند. پرتگاه هاى دیگرى در کاوائى بیش از ۶۰۰ متر ارتفاع دارند. بعضى جویبارها در شمال شرقى جزیره مستقیما از این پرتگاه ها به دریا میریزند.

آب جویبارها بسیارى از سطوح مواد آتشفشانى را بطور شدیدى فرسوده است. دره هائى در بسیارى از گنبدهاى آتشفشانى سوراخهاى عمیقى بوجود آورده اند. کف دره ویامیا Waimea در کاوائى بیش از ۸۰۰ متر از سطح زمینهاى هم جوار آن پائین تر است. آبشارهائى با ارتفاع صدها متر در این جزایر عادى محسوب میشوند. پلى Pali در اواهو رشته اى از پرتگاه هائى است که در آن جویبارهاى از مسیرهاى مخالف در جزیره بهم میپیوندند. آنهائى که به طرف شرق جریان دارند، برآمدگى هائى را که آنها را از هم جدا میکند را فرسوده اند و زمینهاى پستى را بوجود آورده اند؛ آنهائى که بطرف غرب جریان دارند – به طرف دره ها، بلند تر میباشند و بوسیله برآمده گى هائى از هم مجزا شده اند.

یکى از نتایج مهم این فرسایش شدید، میزان محدود زمینهاى مسطح در این جزایر است. کاوائى بطور مشخص، با داشتن تنها زمینهاى پست که به صورت یک نوار حاشیه اى ساحلى باریک میباشد، سطح خشنى دارد. بخش میانى ماوى صاف و باریکى است و کوهستان ها را از یکدیگر جدا مى سازد. بخش غربى مولوکاى تقریبأ مسطح است. اواهو دره مرکزى پهناور و زمینهاى مسطح ساحلى قابل ملاحضه اى دارد. هاوائى فقط میزان محدودى از زمینهاى آتشفشانى ساحلى دارد.

این موضوع که هاوائى در وسط اقیانوس واقع شده است، تأثیر زیادى بر روى آب و هواى آن گذاشته است. اقیانوس، بادهائى را که با کوه هاى جزایر برخورد میکند از رطوبت مملو مى سازد. اقیانوس همینطور دماى هواى جزایر را معتدل مى کند -- بالاترین دماى هونولولو ۳١ درجه سانتیگراد و پایین ترین دماى آن ١۳ درجه سانتیگراد میباشد.

عرض جغرافیائى هونولولو، تقریبأ ۲۰ درجه به طرف شمال مانند کلکته و مکزیکو سیتى است. به همین دلیل، فقط تغییر کوچکى در درازاى روز و زاویه تابش آفتاب، از یک فصل تا فصل دیگر به وجود مى آید. این امر به اضافه وضعیت ساحلى ایالت، باعث مى شود که تغییر دماى فصلى به حداقل برسد.

این تفاوت میزان در بارندگى است که تغییرات اساسى را در فصول مختلف در این جزایر باعث مى شود. هاوائى بطور دائمى تحت تأثیر بادهائى است که از شمال شرقى مى وزند، از روى آبهاى خنک شمال غربى عبور کرده و خصوصیات آب و هواى هاوائى را شکل مى دهد -- نسیم ملایم، هواى آفتابى با ابرهاى پراکنده، گرم معتدل. در زمستان، گاهى براى هفته ها اثرى از این بادها نیست و از این جهت طوفان هائى که از طرف شمال و شمال غربى مى آیند، به این مناطق "هجوم" مى آورند. در هونولولو، در طول ۲۴ ساعت، تا ۴۳ سانتیمتر باران باریده است. ایستگاه هاى هواشناسى هاوائى، در گزارشهاى خود در یک ساعت ۲۸ سانتیمتر و در یک روز ١۰۰ سانتیمتر بارندگى گزارش کرده اند که این آمار هر دو نزدیک به رکورد جهانى مى باشند.

جغرافیاى این جزایر تغییرات بسیار زیاد در میزان ریزش باران در مکانهاى متفاوت را باعث شده است. کوه وایالیاله Waialeale در جزیره کاوائى، در سال ١۲۳۸ سانتیمتر بارندگى دارد که این میزان آن را به یکى از مرطوب ترین مناطق جهان تبدیل کرده است و واى میا Waimea نیز که در کاوائى واقع شده در طول سال ۵۰ سانتیمتر بارندگى دارد -- لازم به تذکر است که این دو محل فقط ۲۵ کیلومتر با یکدیگر فاصله دارند. در مناطق شهرى هونولولو، این امکان وجود دارد که در کنار دریا با یک آب و هواى نسبتأ خشک که سالانه کمتر از ۵۰ سانتیمتر بارندگى دارد و یا در مرکز جزیره در نزدیکى پالى و در سرحد جنگلهاى طبیعى که ۳۰۰ سانتیمتر در سال بارندگى دارند، زندگى کرد. بر خلاف منطقه شمال غربى اقیانوس آرام، بیشترین بارندگى در مرتفع ترین کوه هاى هاوائى در ارتفاعات پایین، معمولأ بین ۶۰۰ تا ١۲۰۰ مترى صورت مى گیرد.

بیشتر خاک هاى آتشفشانى نفوذ پذیر هستند. این امر باعث مى شود که آب بسرعت از آنها عبور کرده و به منطقه اى که دور از دسترس بسیارى از گیاهان است، منتقل شود. بنا بر این بسیارى از مناطقى که بارندگى کم و یا متوسطى دارند بنظر خشک مى آیند.

جدائى جزایر هاوائى به علاوه آب و هواى معمولأ معتدل آن و تفاوتهاى محیطى، باعث بوجود آمدن انواع گوناگونى از گیاهان و پرندگان شده است. چندین هزار گیاه بومى که در هیچ نقطه دیگر در جهان یافت نمى شوند و ۶۶ نوع منحصر بفرد پرنده در هاوائى شناسائى شده اند. جالب این است که تا زمانیکه انسانها به جزایر راه یافتند، هیچگونه پستاندارى در این جزایر یافت نمیشد.

سکونت در جزایر

سکونت اهالى جزایر پلینزى هاوائى، یکى از بى باکانه عمل در تاریخ جهانگردى بشر در اقیانوسها محسوب مى شود. این افراد با قایق هاى سر باز بر روى آبهاى وسیع و پهناور اقیانوس که جزایر کوچک را از هم مجزا مى سازد مداومأ به جهانگردى مى پرداختند. براى مثال، تصور مى شود که ساکنانى که هزار ساک پیش به هاوائى رفتند، از مارکیساز Marquesas که در ۴ هزار کیلومترى جنوب غربى آنجاست کوچ کرده اند. بنظر مى رسد که ساکنین دیگرى نیز قبل از پلینزى ها در جزیره سکونت داشته اند، ولى آنها به احتمال زیاد در جامعه مهاجران جدید حل شده اند. ۵۰۰در و یا ۶۰۰ سال پیش بود که دومین موج بزرگ مهاجرت پلینزى ها انجام پذیرفت.

تلاشهاى وسیعى که لازمه این جهانگردى ها بود بسیار مشکل شد. در نتیجه، بعد از مهاجرت دوم، هاوائى براى چند قرن در انزوا بسر برد. در طول این دوران انزوا، ساکنین هاوائى، تشکیلات اجتماعى پیچیده اى را در بهشت دور افتاده خود پایه گزارى کردند. حکمرانانى که نسل اندر نسل به حکومت مى رسیدند قدرت بى حد و حصرى بر روى جامعه خود داشتند و تمامى زمینها را در انحصار خود داشتند. در اواخر قرن هیجدهم، زمانى که اروپائیان این جزایر را کشف کردند، طبیعت غنى این جزایر نیازهاى جمعیتى در حدود ۳۰۰ هزار نفر را تأمین مى کرد.

اولین اروپائى که وارد هاوائى شد کاپیتان جیمز کوک در سال ١۷۷۸ بود و آن را جزایر ساندویچ نامید. کوک در ساحل جزیره بزرگ کشته شد، اما خبر این کشف او در خیلى سریع در اروپا و شمال آمریکا پیچید؛ مردم خیلى زود دریافتند که این جزایر بهترین ایستگاه توقفى براى بهره بردارى از صنعتى بود که در آسیا و شمال آمریکا در حال گسترش بود.

در دهه ١۸۲۰، صنعت شکار نهنگ به شمال اقیانوس آرام انتقال یافت و براى مدت نیم قرن بعدى، این جزایر مرکز اصلى تجدید قوا و آذوقه شدند. تقریبا در همان زمان بود که مبلغین مذهبى پروتستان به این جزایر وارد شدند. آنها، مانند بیشتر سوداگران نهنگ، از قسمت شمال شرقى ایالات متحده مى آمدند. آنها در کار تبلیغ مذهب خود بسیار موفق بودند و براى ده ها سال تأثیر مهمى بر روى ساکنین این جزایر داشتند.

اولین مزارع شکر در سال ١۸۳۷ در هاوائى بوجود آمد، با اینکه فقط در اواسط قرن بود که این جزایر به تولید کنندگان اصلى شکر تبدیل شدند. از آن زمان تا آخر قرن نوزدهم، هاوائى به مقام یکى از اصلى ترین صادر کنندگان شکر نائل شد.

در نتیجه این پیشرفتها، احتیاج به کارگران کشاورزى افزایش یافت. براى مدتى، از بومیان هاوائى براى این کار استفاده میشد، اما تعداد آنها رو به کاهش بود و احتیاجات کارى را برآورده نمیکرد. بنابراین، از سال ١۸۵۲ تا ١۹۳۰، صاحبان مزارع ۴۰۰،۰۰ کارگر کشاورزى را که بیشتر آسیائى بودند به این هاوائى آوردند. در سال ١۸۵۲، هاوائیان بومى ۹۵ درصد جمعیت این جزایر را تشکیل میداند. در سال ١۹۰۰، آنها کمتر از١۵ درصد کل جمعیت بیش از ١۵۰،۰۰۰ نفر، که نزدیک ۷۵ درصد آنها آسیائى بودند، را تشکیل میداند.

بعد از سال ١۹۳۰، مهاجران جدید هاوائى بیشتر از مناطق اصلى ایالات متحده بودند. در سال ١۹١۰، فقط ١ نفر از هر ۵ ساکن هاوائى از نژاد اروپائى (که آنها را در هاوائى سفیدپوست مى نامیدند) بود. هم اکنون نزدیک به ۴۰ درصد از جمعیت این ایالت را سفید پوستان یا دورگه هاى سفید تشکیل میدهند.

جمعیت هاوائى قبل از رشد دوباره آن، از رقم بالاى قبل از ورود اروپائیان، برقم پائین ۵۴،۰۰۰ نفر در سال ١۸۷۶ نزول یافت. در اوایل دهه ١۹۲۰، جمعیت این ایالت به میزان قبل از ورود اروپائیان رسید و در سال ١۹۸۸، جمعیت این ایالت به یک میلیون و صد هزار نفر رسید. در نتیجه مهاجرت، درصد رشد جمعیت سالانه هاوائى از متوسط رشد جمعیت در ایالات متحده بسیار بالاتر است.

جمعیت ساکنین قبل از ورود اروپائیان، در سرتاسر جزیره ها پراکنده بود و جزیره بزرگ بیشترین سکنه را در خود پذیرا بود. از زمان کشف این جزایر بوسیله اروپائیان، جمعیت به نحو فزاینده اى در اواهو تمرکز یافته است. هونالولو با بندرهاى عالى خود مهمترین شهر بندرى شد.

تاریخ سیاسى هاوائى در طول ١۲۰ سال بعد از کشف کوک آشفته بود. زمامدارى پادشاهان جزایر مختلف در طول سالهاى ١۷۸۵ تا ١۷۹۵، بوسیله رهبر قدرتمندى به نام کامه هامها Kamehameha برچیده شد. رشد قدرت مبلغین مذهبى از رهبران هاوائى در ذهن مردم تصویر ریاکارانه اى ساخت و در طول قرن نوزدهم، منافع سیاسى اروپائیان، بعنوان یک رقیب سیاسى، خلع بوجود آمده را پر کرد.

اما تأثیر فزاینده نقش آمریکائیان باعث شد که هاوائى در صورت از دست دادن استقلال خود به طور اجتناب ناپذیرى ضمیمه ایالات متحده شود. در راستاى ازدیاد مزارع و نفوذ آمریکائیان، نارضائى آنها از دولت هاوائى افزایش یافت. در سال ١۸۷۷، آنها رژیم پادشاهى را مجبور به قبول دولت منتخبى که به وسیله صاحبان مزارع کنترل میشد، نمودند. رژیم پادشاهى در سال ١۸۹۳، بطور کامل ساقط شد و دولت انقلابى جدید فورا در خواست ضمیمه شدن به ایالات متحده را نمود. بلاخره در سال ١۸۹۸، بعد از اینکه درخواست اولیه آنها رد شده بود، به عنوان محدوده کشورى قبول شدند.

در زمان ضمیمه شدن، تبصره اى به قانون براى ملحق کردن هاوائى به ایالات دیگر صادر نشد و تنها در سال ١۹۵۹، بعد از آنکه آلاسکا به اتحادیه پیوست بود که هاوائى بعنوان پنجاهمین ایالت، ایالات متحده شناخته شد.

اقتصاد هاوائى

تقریبا نیمى از سرزمین هاوائى در مالکیت دولت ایالتى و نه دولت فدرال میباشد که ۸۰ درصد از زمینها را کنترل میکند. بیشتر این زمینها در مناطقى از جزایر که براى کشاورزى مناسب نیستند و قسمت عمده آنها در جنگلهاى تحت حمایت و بخشهاى تحت حفاظت قرار گرفته واقع شده اند. بیشتر زمینهاى دولت مرکزى در پارکهاى ملى در جزیره بزرگ و ماوى و یا مناطق ارتشى در اواهو و کاهولاوى میباشند.

هفت هشتم از تمام امینهاى خصوصى در هاوائى فقط در مالکیت ۳۹ ملاک میباشند؛ هر کدام از صاحبان مالک ۲،۰۰۰ هکتار و یا بیشتر میباشند. شش نفر از مالکین، هر کدام مالکیت بیش از ۴۰،۰۰۰ هکتار از جمع کلى ۰۴۰،۰۰۰،١ هکتار را دارا میباشند. مالکیتهاى کوچکتر خصوصى زمین در اواهو بیشتر به چشم میخورند، اما حتى در آنجا مالکین بزرگتر بیش از دو سوم تمام زمینهاى خصوصى را در دست دارند. هر یک از دو جزیره لاناى و نییهاو، میتوان گفت که کاملا بوسیله یک مالک کنترل میشود و در تمامى جزایر دیگر (بجز اواهو) صاحبان اصلى بیش از ۹۰ درصد از املاک خصوصى را در کنترل خود دارند.

بیشتر این مالکیتهاى بزرگ در طول قرن نوزدهم، زمانى که جنبش آزادى از بهره بردارى در جزایر جریان داشت، بوجود آمدند. این سرزمین، قبل از آن، کاملا در دست سلطنت طلبان بود. این سرزمین در طول فروپاشى سیاسى رژیم سلطنتى به دست صاحبان خصوصى غیر هاوائى افتاد. با مرگ صاحبان اولیه، به جاى اینکه مستقیما به وارثین آنها منتقل شود، بیشتر املاک تحت کنترل شرکت هاى امانى قرار گرفت. این امر، تغییر نحو مالکیت را مشکل ساخت که در نهایت باعث ازدیاد قیمت زمین و مناطقى با جمعیت بالا شد.

شکر و بعد از آن آناناس، براى دهه هاى زیادى بعد از دهه ١۹۶۰ اقتصاد هاوائى را تقویت کرد. تا اواخر دهه ١۹۴۰، اقتصاد بیشتر بر کشاورزى استوار ماند. در دهه هاى اخیر، کشاورزى به تأمین درآمد قابل قبولى ادامه داده است، اما اهمیت نسبى آن کاهش یافته است. در حال حاضر، تنها یک نفر از ۳۰ کارگر هاوائى در بخش کشاورزى مشغول به کار میباشند.

با این حال، هاوائى همچنان قسمت عمده اى از محصول شکر جهان را تأمین میکند و سالانه در حدود ۶۵۰،۰۰۰ تن آناناس تولید میکند که آن را بزرگترین تولید کننده این محصول ساخته است.

آمار اقتصاد ناخالص به نحو بارزى بر شأن اواهو که بیش از ۸۰ درصد اقتصاد ایالتى در آن متمرکز شده است، تاکید میکند. در جزایر دیگر، کشاورزى اهمیت خود را حفظ کرده است. لاناى و مولوکائى هر دو براى اشتغال و میزان درآمد به حد زیادى به تولید آناناس متکى میباشند. همانگونه که شکر و آناناس در ماوى و کاوائى پایه هاى اصلى اقتصادى هستند، حیوانات اهلى و شکر در جزیره بزرگ این نقش را ایگا میکنند.

در راستاى کاهش یافتن نقش کشاورزى در اقتصاد هاوائى، جاى آن را در اول دولت فدرال گرفت. در طول چند دهه گذشته، هزینه هاى دولتى تقریبا پا به پاى رشد کلى اقتصاد بالا رفته است و مقام خود را در یک سوم تمام مخارج حفظ کرده است. بیشتر این هزینه ها، صرف ارتش شده است. ارتش تقریبا بیش از ۲۵ درصد اواهو، که شامل زمین هائى در اطراف پرل هاربر Pearl Harbor (که یکى از بهترین بندرگاه هاى طبیعى اقیانوس آرام شمرده میشود) است را در دست دارد. تقریبا یک نفر از هر چهار نفر فرد شاغل براى ارتش کارمیکند و پرسنل ارتش و افراد تحت تکفل آنها، جمعا بیش از ١۰ درصد جمعیت هاوائى را تشکیل میدهند. نیروهاى مسلح نیز بزرگترین کارفرماى غیر نظامى در این ایالت بشمار مى آیند.

تنوع جمعیت جزیره ها

تمام جزیره هاى اصلى هاوائى جزوه یک ایالت به حساب مى آیند. آنها از نظر زمین شناسى داراى تاریخ مشابهى بوده و در اقیانوس پهناورى در کنار هم قرار گرفته اند، با این حال کدام از آنها خصوصیات منحصر به فرد خود را دارند. اواهو بسیار پر جمعیت است و به میزان زیادى از آن بهره بردارى میشود و زندگى در آنجا تصویرى از جنبش و پیچیدگى که در شهرهاى بزرگ آمریکا معمول است را بدست میدهد. جزیره هاوائى یا جزیره بزرگ، با مراتع بزرگ، آتشفشانهاى خاموش بلند و زمینهاى گسترده بى درخت در مقام مقایسه از وسعت و گشادگى بیشترى برخوردار است. ۵ آتشفشان عظیم، زمینهاى آن را تحت الشعاع خود قرار داده اند. شکر، دامدارى و توریسم صنایع عمده آن هستند.

کاوائى، که گاهى به خاطر گیاهان گرمسیرى سرسبز خود "جزیره بوستانى" خوانده میشود، در اثر فرسایش به منظره اعجاب انگیزى از کوه ها، دره ها، پرتگاه ها و آبشارها بدل شده است. کاوائى بدلیل محیط فیزیکى رویائى خود به نحو فزاینده اى میزان جذب توریست آن زیاد شده است. در همسایگى آن نییهاو، در مالکیت شخصى است و به نام "شرکت پرورش احشام نییهاو" اداره میشود. بیشتر ساکنین چند صد نفره آن را بومیان هاوائى تشکیل میدهند.

ماوى، که از نظر وسعت در میان بقیه جزایر دومین محسوب میشود، با مزارع زمینهاى پست مرکزى خود و کوهستانهاى ناهموار در دو طرف خود، تمایز قابل ملاحضه اى را به تصویر میکشد. مراکز بسیار توریستى که در باریکه ساحلى غربى واقع شده است که در نتیجه آن، ماوى بیشترین رشد جمعیت را در تمام این جزایر در ده هاى ١۹۷۰ و ١۹۸۰ داشته است. هنوز، بیشتر قسمتهاى دیگر این جزیره تقریبا دست نخورده و کم جمعیت مانده است.

نیمى از مولوکاى را مراتع و نیمه دیگر آن را کوهستانها تشکیل میدهند. ساحل شرقى را پرتگاه هاى اعجاب انگیزى به بلندى ١،١۰۰ متر در بر گرفته، در حالى که ساحل شرقى آن، زمین مسطحى است. شاید این جزیره کمتر از دیگر جزایر هاوائى توسعه یافته و جمعیت دارد.

لاناى و کاهولاوى هر دو در علف زارهاى پر ارتفاع ماوى قرار دارند و در نتیجه هر دو خشک میباشند. هیچ کدام از آنها جویبارهاى دائمى ندارند. در لاناى، تنها فعالیت مهم اقتصادى تولید آناناس میباشد. نیروى دریائى ایالت متحده کاهولاوى را در اداره میکند و از آن براى تمرینات ارتشى استفاده میکند.

پایان

منبع:سایت usinfo.gon.net