منطقه اى که معمولأ جنوب غربى خوانده مى شود یکى از شناخته شده ترین و نیز یکى از متغیر ترین مناطق آمریکاست ( نقشه۱۲ ١۴ کیلو بایت) این ناحیه داراى یکپارچگى طبیعى نمایانى است که مى توان آن را عمدتأ به آب و هواى صاف و خشک آن نسبت داد. اما در واقع این منطقه شامل زمین هاى مسطح و پهناور دره ریو گراند Rio Grandeپائین؛ بلندى هاى نیومکزیکو با پستى و بلندى و صحراهاى مهیج آریزونا و کوه هاى سنگر ده کریستو Sanger de Cristoنیومکزیکو است. منطقه جنوبى با همزیستى فرهنگ آمریکائیان لاتین تبار، سرخپوستان و سفید پوستان آنگلوساکسون مشخص شده است و محیط طبیعى، تقریبأ مانند صحنه اى است که نمایانگر جنبه هاى هر کدام از این فرهنگ هاست. جمعیت سرخپوستان و لاتین تبارها براى بیشتر از ۲۵۰ سال در همین محل بعد از ورود اسپانیایى ها در اواخر قرن شانزدهم، قبل از اینکه سفید پوستان در اواسط قرن نوزدهم شروع به مهاجرت کنند، با هم همزیستى مى کرده اند.

زکات علم در نشر آن است. امام علی(ع)


فصل سیزدهم - منطقه مرزى جنوب غربی

منطقه اى که معمولأ جنوب غربى خوانده مى شود یکى از شناخته شده ترین و نیز یکى از متغیر ترین مناطق آمریکاست ( نقشه۱۲ ١۴ کیلو بایت) این ناحیه داراى یکپارچگى طبیعى نمایانى است که مى توان آن را عمدتأ به آب و هواى صاف و خشک آن نسبت داد. اما در واقع این منطقه شامل زمین هاى مسطح و پهناور دره ریو گراند Rio Grandeپائین؛ بلندى هاى نیومکزیکو با پستى و بلندى و صحراهاى مهیج آریزونا و کوه هاى سنگر ده کریستو Sanger de Cristoنیومکزیکو است.

منطقه جنوبى با همزیستى فرهنگ آمریکائیان لاتین تبار، سرخپوستان و سفید پوستان آنگلوساکسون مشخص شده است و محیط طبیعى، تقریبأ مانند صحنه اى است که نمایانگر جنبه هاى هر کدام از این فرهنگ هاست. جمعیت سرخپوستان و لاتین تبارها براى بیشتر از ۲۵۰ سال در همین محل بعد از ورود اسپانیایى ها در اواخر قرن شانزدهم، قبل از اینکه سفید پوستان در اواسط قرن نوزدهم شروع به مهاجرت کنند، با هم همزیستى مى کرده اند.

اما، منطقه مرزى سه فرهنگه در حال حاضر بیشتر از افراد غیر سرخ پوست و لاتین تبار تشکیل شده است. ممکن است ۱ نفر از هر ۴ نفر فامیل اسپانیایى داشته باشند و کمى بیشتر از۱ % سرخپوست هستند. شاید این توقع وجود داشته باشد که این جمعیت اقلیت ها بوسیله جمعیت بزرگتر و تقریبأ یگانه سفید پوستان آنگلوساکسون در بر گرفته مى شوند. اما هر دو جمعیت اقلیت تأثیر اساسى و مهمى بر روى این منطقه گذاشته اند. اسامى اسپانیایى محل ها مخصوصأ در امتداد رود ریو گراند و سواحل کالیفرنیا فراوان هستند. اسامى مکان ها به زبان سرخپوستان نیز به طور محلى مهم هستند مخصوصأ در منطقه مخصوص سرخپوستان در ناواهوNavajo هوپى Hopi و پاپاگو Papago در آریزونا. محلات لاتین تبار ها بعضى اوقات بوسیله استفاده از آجرهاى مخصوص و بیشتر براى بکارگیرى رنگ هاى روشن در نقاشى هاى منزل و تزئینات بیرون خانه و حصارهاى خشن بدور حیاط مشخص مى شوند. هوگان Hoganها (یک ساختمان ساخته شده از گل و کنده درخت که گونه هاى تقریبأ عمودى و سقف گرد) متمایز را هم هنوز مى توان در محل مخصوص سرخ پوستان در ناواهو و دهکده هاى نیو مکزیکو یافت و آنها عنصرهاى قابل توجه ساختمان سازى ایالت هستند. دره هاى شمال آریزونا و جنوب یوتا مانع مؤثرى در برابر پیشرفت اسپانیایى ها به طرف شمال از مکزیک بوده است. اسپانیایى ها به طرف بالا به ریوگراند و به کوه هاى وسیع و پهناور راکى رسیدند که در شمال آن سکونت گاه هاى کوچک لاتین تبارها بوجود آمده بود. در تگزاس بیشتر مکان هاى سکنى در امتداد رودهاى ریوگراند ونوسس متمرکز شده بودند صنعت همه گیر چراى احشام که اسپانیایى ها به جنوب تگزاس آوردند براى زمین نمدار و جنگلى بخش شرقى ایالت بسیار نا مناسب بود. آن محل به عنوان یک محل مرزى کمتر بیشتر از طرف اسپانیایى ها غیر مسکونى بود. بیشتر مهاجرت آمریکائیان لاتین تبار فراى این محل سکونت اصلى به مکانهاى شهرى بوده است.

خشک بودن آریزونا، نیومکزیکو و محلهاى هم مرز با آنها در یوتا و کلرادو از سکناى فراگیر کشاورزان آنگلوساکسون در قرن نوزدهم جلوگیرى مى کرد و این امر باعث شد که تعداد زیادى از سرخپوستان در این چهار ایالت بمانند. در واقع سرخپوستان پوئبلو قسمت بالاى دره ریو گراند پیش رفته ترین تمدن قبل از دوران اروپایى در محلى که بعد ها ایالات متحده نام گرفت را بوجود آوردند و این تمدن هنوز در نیو مکزیکو بسیار مهم است سرخپوستان ناواهو، هوپى و آپاچى که همه بیشتر در آریزونا بودند، هم همینطور از موج اروپائیان بهتر از بیشتر قبایل شرقى جان سالم به در بردند.

تنوع قومى

فرهنگ سرخ پوستان جنوب غربى متنوع است. بزرگترین قبیله ها ناواهو خوانده مى شود که در منطقه فور کورنرز “Four Corners” زندگى مى کنند، جایى که ایالات کلورادو، یوتا، آریزونا و نیو مکزیکو با هم تلاقى مى کنند؛ چند قبیله آپاچى در آریزونا و نیو مکزیکو؛ گروههاى متفاوت پوئبلو در نیو مکزیکو، پاپاگو در قسمت جنوبى آریزونا، هوپى در شمال غربى آریزونا و یوتس Utes در جنوب غربى کلرادو سکنى گزیده اند.

بیشتر سرخپوستان در مناطق مخصوص به خود زندگى مى کنند، بخصوص کسانى که در مرکز فورکورنرز هستند که وسعت آن ۶۲،۰۰۰ کیلومتر مربع است. جمعیت منطقه مخصوص ناواهو ۱۰ برابر جمعیت هر منطقه دیگر بوده و در کالیفرنیا واقع شده است. آریزونا و نیومکزیکو جمعأ در حدود ۳۰۰،۰۰۰ سرخ پوست دارند.

منطقه اى که در حال حاضر جنوب غربى ایالات متحده محسوب مى شود، در اوایل قرن شانزدهم به امپراتورى اسپانیا منضم شده بود. در حول و حوش سال ۱۵۵۰ میلادى، اسپانیایى ها به طور وسیعى تمام این مناطق را کشف کرده بودند. کمبود هر گونه منبع شناخته شده و آسان بعلاوه فاصله زیاد با مرکز پیشرفت اسپانیا در مکزیک، علاقه اسپانیایى ها را براى قلمرو شمالى خود به حداقل رسانده بود.

قبل از سال ۱۷۰۰ میلادى، تنها سکونت گاههاى دائمى اسپانیایى در شمال مرز کنونى ایالات متحده و مکزیک در امتداد شمالى دره ریو گراند در نیومکزیکو بودد. سانتا فه Santa Fe در سال ۱۶۱۰ بوجود آمد و دیگر پوئبلوها (جوامع غیر نظامى که تا حدى مى شد آنها را شهرهاى کوچک نامید) از جمله تاوس Taos و البوکرک Albuquerque همه به زودى پایه گذارى شدند.

در سال ۱۷۰۰ اشغال آزمایشى اسپانیایى ها آغاز شد. سرخپوستان آپاچى یک تهدید همیشگى بودند که مرتبأ محل سکونت اسپانیایى ها در آن منطقه را مورد حمله قرار مى دادند. تشکیل مستعمره در تگزاس تقریبأ در همان زمان با نتایج دراز مدت که خیلى موفق تر بود آغاز شد. ناکوگدوچزNacogdoches در سال ۱۷۱۶ بوجود آمد و به دنبال آن ۲ سال بعد سان آنتونیو پایه گذارى شد. در طى سال هاى ۱۷۰۰ قسمت تحتانى دره ریو گراند محل سکونت اسپانیایى ها بود. اما هنوز تا اوایل قرن نوزدهم، اینجا و دیگر مراکز سکونت لاتین تبارها از نظر مقامات اسپانیایى در مقایسه با تعداد زیادى از آمریکائى ها که در آن زمان از طریق تگزاس به غرب هجوم مى آوردند، یک اشغال کوچک و غیر کافى بود. به همین دلیل، خارجیان و بیشتر آمریکائیان، اجازه داشتند که در طول دهه هاى ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ در آن محل مراکز مسکونى بوجود آورند.

کالیفرنیا، دورترین قلمرو شمالى اسپانیا، آخرین جایى بود که در آن سکنى گزیده شد. یک میسیون مذهبى و یک پرزیدیوpresidio (پست نظامی) در سال ۱۷۶۲ در سان دیه گو بوجود آمد. در طول دو دهه بعدى، تعداد زیادى از میسیون هاى مذهبى و چند پرزیدیو و پوئبلو در امتداد ساحل تا سونوما در شمال سان فرانسیسکو تشکیل شد. این نوار نازک اشغالى ساحلى در حقیقت تا حدى پاسخى بود در برابر منافع در حال رشد بریتانیا و روسیه در ساحل غربى آمریکا.

بعد از آن که ایالات متحده در سال ۱۸۴۵ تگزاس را به مالکیت خود در آورد و بعد از خاتمه جنگ آمریکا و مکزیک در سال ۱۸۴۸، جمعیت تقریبى مکزیکى هاى این باریکه در حدود ۸۲،۵۰۰ نفر بود. از این تعداد ۶۰،۰۰۰ نفر در نیو مکزیکو، ۱۴،۰۰۰ نفر در تگزاس، ۷،۵۰۰ نفر در کالیفرنیا و ۱،۰۰۰ نفر در آریزونا بودند.

تا سال ۱۸۵۰، مکزیکى هاى تگزاس و کالیفرنیا کمتر از ۱۰ درصد جمعیت کل ایالت بودند. دلیل هاى خوبى براى رشد سریع جمعیت غیر لاتین وجود دارد. شرق تگزاس مرز غربى جدید براى مراکز سکونت مرزى بود و کشف طلا در کالیفرنیا در سال ۱۸۴۸ باعث جریان موج عظیم مردم غیر لاتین تبار به قسمتهاى مرکزى و شمالى ایالت بود. فقط در نیومکزیکو، جنوب کالیفرنیا و تگزاس در جنوب سان آنتونیو لاتین تبارها براى چند دهه بیشتر در اکثریت بودند.

مخصوصأ در طول قرن بیستم جمعیت اصلى لاتین تبارهاى جنوب غربى به دلیل مهاجرت فراوان رشد بسیار کرده است. در سال ۱۹۹۰، افرادى که فامیل اسپانیایى داشتند ۱۸/۸ در صد جمعیت آریزونا، ۲۸ در صد جمعیت کالیفرنیا، ۱۳ درصد جمعیت کلرادو، ۳۸ درصد جمعیت نیو مکزیکو و ۲۶ درصد جمعیت مردم تگزاس را تشکیل مى دادند. در سال ۱۹۹۰، آمار سرشمارى جمعیت لاتین تبار ایالات متحده را ۲۰/۸ میلیون نفر معین کرد که ۳۴ درصد از سال ۱۹۸۰ بیشتر بود. بیشتر از ۶۰ % جمعیت لاتین تبار، آمریکایى- مکزیکى هستند.

اختلاف در آمد بین انگوساکسون ها، لاتین تبارها و سرخ پوستان قابل توجه است. تفاوت در شهرنشینى دلیل بعضى از این اختلافات است، در منطقه جنوب غربى، انگوساکسون ها بیشتر از همه و سرخ پوستان کمتر از همه شهر نشین هستند. آمریکائیان شهر نشین معمولأ درآمد بیشتر، تحصیلات بالاتر و فرزندان کمترى دارند.

اما پیشرفتها در منطقه مخصوص سرخ پوستان در ناواهو، با اینکه کاملأ روال عادى ندارد، نشان دهنده تغییر وضعیت در شرایط محل است. قدرت نهائى در دست اداره امور سرخپوستان وابسته به دولت ایالات متحده است، ما یک شوراى منتخب قبیله اى مسئول اتخاذ بیشتر تصمیمات مالى براى محل مخصوص سرخ پوستان است. بودجه هاى اختصاص داده شده به محل مخصوص سرخپوستان از سال ۱۹۵۰ تا کنون به نحو قابل توجهى افزایش یافته است. راههایى که در تمام فصول قابل استفاده هستند از این مناطق مى گذرند و این موضوع باعث کاهش جدى انزواى آنها شده است و مراکز پزشکى و آموزشى پیشرفت کرده اند. مقادیر عظیمى از سوختهاى فسیلى، بخصوص زغال سنگ در سرزمین ناواهو یافت شده است و چندین نیروگاه برق بزرگ که در مناطق سرخ پوستان واقع شده به جنوب کالیفرنیا نیرو مى رسانند. کمپانى هاى انرژى سالانه میلیونها دلار به اقتصاد سرزمین هاى سرخ پوستى کمک مى کنند. همینطور این مناطق از نظر توریستى پیشرفت بسیار کرده است و با نیروى انسانى بزرگ، دردسترس، و کار آزموده خود تعدادى از صنایع جدید را به آنجا جذب کرده است.

در طول جنگ جهانى اول و شکوفایى اقتصادى اوایل دهه ۱۹۲۰، مکزیکى هاى زیادى از مرز عبور کرده تا نیاز بازار کار ایالات متحده را تأمین کنند. مجددا در دهه ۱۹۴۰، ایالات متحده از نظر نیروى کار براى صنایع بوجود آمده در اثر جنگ کمبود داشت و در دو دهه بعدى کار گران مکزیکى مى توانستند به ایالات متحده وارد شوند و به عنوان کارگر فصلى در بخش کشاورزى مشغول به کار شوند.

در سال ۱۹۶۵، مکزیک برنامه صنعتى کردن نقاط مرزى خود را آغاز کرد. هدف این برنامه جذب صنایع و کارخانه جات نیازمند کارگر به جوامع مرزى در شمال مکزیک بود. کمپانى هاى خارجى که بنام مکى لادورا Maquiladoras خوانده میشد، مى توانستند وسایل و دستگاههاى مورد نیاز را بدون پرداخت عوارض گمرکى وارد مکزیک کنند در صورتى که محصولات تولیدى از مکزیک در نهایت به خارج صادر شود. در سال ۱۹۸۹، این قانون سهولت بیشترى یافت و اکنون این شرکتها مى توانند ۵٠ درصد از محصولات خود را در کشور مکزیک به فروش برسانند.

این برنامه براى مردم مکزیک درهایى براى اشتغال بازکرد. جذابیت این برنامه براى شرکت هاى آمریکایى این بود که آنها مى توانستند با استفاده از نیروى کار ارزان در مناطقى نزدیک به بازارهاى ایالت متحده به تولید بپردازند و منابع تأمین مواد خام در جائى واقع شده بود که مخارج حمل و نقل در حداقل بود. شرکت هاى زیادى جذب این فرصت براى پائین آوردن مخارج شدند، در اواخر سال ۱۹۹۰، بیش از ۵٠٠ هزار کارگر مکزیکى در استخدام حدود ۱،۸٠٠ مکى لادورا بودند.

افزایش جمعیت امروز

منطقه جنوب غربى آفتابى ترین و خشک ترین منطقه ایالات متحده است. در سراسر منطقه گیاهان اصلى شامل علف، کهور و کاکتوس است. دماى هوا در مناطق مختلف تفاوت زیادى دارد. جنوب کالیفرنیا، آریزونا و جنوب تگزاس داراى تابستانهاى گرم و زمستانهاى کوتاه و ملایم هستند. تابستانهاى داغ شمال دره ریو گراند در نیو مکزیکو در برابر زمستان هائى قرار دارند که یخبندان شدیدى در آنها میتواند وجود داشته باشد.

با وجود این تنوع، هواى آفتابى جنوب غربى این منطقه بسیارى از آمریکائیان را به خود جذب کرده است. در دهه ۱۹۸۰، آریزونا سومین ایالت ایالات متحده از نظر جمعیت براساس در صد جمعیت بود؛ نوادا و آلاسکا مقام اول و دوم را دارا بودند. در اصل تمام ایالات این منطقه در طول این مدت رشد بیشترى از میانگین رشد ملى داشتند. از سال ۱۹۵۰ به بعد، چندین بار جمعیت شهر فینیکسPhoenix دو برابر شده است و در حال حاضر یک شهر در حال گسترش و بیستمین شهر بزرگ کشور است. جمعیت توسان Tucson بزرگ از ۲۶۶،۰۰۰ در سال ۱۹۶۰ به ۶۶۷،۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۰ افزایش یافته است. این مناطق شهرى کم جمعیت اکنونکیلو مترها در جائى گسترش مى یابد که قبلا صحرا بوده است.

بعضى از جاذبه هاى اولیه نواحى جنوب غربى ناشى از تأثیرات مثبت پزشکى آب و هواى خشک براى افرادى بوده که بیمارى هاى تنفسى داشته اند. مناطق گرمتر این ناحیه، امروزه هزاران بازنشسته آمریکایى را به خود جلب مى کند.

بعلاوه آریزونا صنایع و دفاتر اصلى شرکتهاى متعددى را به خود جذب کرده است. در طول جنگ جهانى دوم، به دلیل استفاده از نزدیک بودن این محل به تاسیسات بزرگ هواپیمایى در جنوب کالیفرنیا و هواى مناسب براى پرواز صنعت هواپیما سازى در فینیکس توسعه یافت. بسیارى از کارفرمایان به جنوب آریزونا نقل مکان کردند زیرا که آب و هواى این منطقه بشدت مورد پسند نیروى کار است. انزواى نسبى این ایالت از بیشتر بازارهاى ملى مهم، که زمانى براى پیشرفت آریزونا شاید مهم بود با پیدایش اجناس تولید شده کم وزن و با ارزش، بویژه الکترونیک بیشتر تأثیر خود را از دست داده است.

ال پاسو در تگزاس و البوکرک در نیو مکزیکو از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ تقریبأ دو برابر شده است و از آن تاریخ به بعد هم گسترش سریع آنها ادامه پیدا کرده است. هر دو شهر و نیز سان آنتونیو از وجود پایگاه هاى بزرگ نظامى سود برده اند، اگر چه که پیشرفت صنایع سبک هم در این رابطه بى تأثیر نبوده است.

مناطق دیگر در نیومکزیکو و قسمتى از تگزاس که شامل آن منطقه مى شود افزایش جمعیت، بسیار محدود تر بوده است. بسیارى از مناطق روستایى قسمت تحتانى دره ریو گراند و بیشتر این مناطق در جنوب کلورادو و شرق نیو مکزیکو در طول چند دهه گذشته، جمعیت خود را از دست داده اند و با مناطق دیگر به شدت روستایى در آمریکا هم سرنوشت شده اند.

دوام یک جامعه چند ملیتى

کوهستان هاى روستایى مرکز و شمال نیو مکزیکو، مرکز اصلى سکونت لاتین تبار ها در ایالات متحده، همچنان نشان داده است که از تأثیرات هجوم جمعیت انگلوساکسون که البوکرک و جنوب آریزونا را محاصره کرده در امان مانده است. تقریبأ ۷۰ درصد جمعیت سرزمین هاى بلند شمال نیو مکزیکو و تمام جمعیت چندین شهر کوچک در این منطقه لاتین تبار هستند. سرخ پوستان که اکثریت آنها پوئبلو هستند، جمعیت بسیار کمترى دارند اما عنصر چشم گیرى از فرهنگ روستائى غیر انگلو ساکسون در منطقه هستند.

در امتداد جاده هاى فرعى شمال سانتا فى روستاهایى با خانه هاى خشتى و تابلوهاى عمومى به زبان اسپانیایى بر چشم انداز فرهنگى منطقه غالب مى باشند. در امتداد شاهراه نزدیک البوکرک ، مانند دیگر مناطق شمال مرکزى ایالت، چندین روستاى چند صد ساله شبیه آپارتمانى، که پوئبلو نامیده مى شوند، وجود دارند. نماى قدیمى آنها کاملأ با پراکندگى و پهناورى شهرهاى مدرن تمایز دارد. هر کدام از پوئبلوها مساحت زیادى از زمین هاى اطراف خود که آنها را از جامعه انگلو ساکسون ها محافظت مى کند را در کنترل خود دارند. جامعه و سنت هاى پوئبلوها پویا و خلاق هستند. پایتخت نیومکزیکو، سانتا فى با ساختمان هاى خشتى، میدان باز مرکزى و رستورانها و مغازه هایى که غذا و اجناس شمال مکزیک را ارائه مى دهند، عطر و بوى اسپانیایى خود را حفظ کرده است.

ناحیه باغ زمستانى در قسمت تحتانى دره ریو گراند در تگزاس که بیشتر شهروندان آن لاتین تبارها هستند، یک مرکز اصلى کشاورزى آبى است. میانگین مدت فصل رشد بیشتر از ۲۸۰ روز است و گیاهان و سبزیجاتى مانند پرتقال، گریپ فروت، کاهوى زمستانى و گوجه فرنگى در منطقه به خوبى رشد مى کنند. جمعیت لاتین تبار منطقه مدت مدیدى است که در این بخش کشاورزى کار مى کند.

در لس آنجلس، مناطق سکونت لاتین تبارها، مجموعه اى از صدها هزار شهروند است. با وجود اینکه مردم این ناحیه بسیار بیشتر از جمعیت قسمت فوقانى و تحتانى دره ریو گراند با فرهنگ آنگلو ساکسون ها آمیخته اند، هنوز سنت هاى آنها بسیار مهم باقى مانده اند. رادیوها و روزنامه هاى اسپانیایى زبان به وفور یافت مى شوند و مراسم جشن و شادى آمریکائیان مکزیکى تبار جمعیت کثیرى را به خود جذب مى کند.

در مناطق مرزى جنوب غربى، تأثیر فرهنگ هاى لاتین تباران و سرخ پوستان بسیار قوى باقى مانده است.

 ادامه دارد...